Eierbal

Er is een snack die een Groninger tegen alle aanvallers zal verdedigen, en die een bezoeker uit het westen van het land misschien nooit heeft geproefd: de eierbal. Stel je voor: een heel hardgekookt ei omhuld met een dikke laag hartige ragout, gepaneerd en gefrituurd tot een donker, krakend goudbruin, dan opengebroken om het ei in zijn hart te tonen. Hij is vreemd, vullend en fel regionaal — de eigen bijdrage van het noorden aan het Nederlandse frituurcanon, en een punt van oprechte lokale trots.

Een noordelijk instituut

De eierbal is een schepsel van de snackbar uit de wederopbouw-tijd, maar hij verspreidde zich nooit ver buiten Groningen en het aangrenzende Drenthe, en precies zo bevalt het noorden dat. Waar de rest van Nederland in de rij stond voor kroketten en frikandel, bood de noordelijke snackbar dit: een hartiger, op ei gebouwde neef gebaseerd op dezelfde ragouttechnologie. Vraag er een in Groningen en hij is doodgewoon; vraag er een in Rotterdam en je krijgt misschien een glazige blik. Die kloof is de hele charme.

Ragout, geen worst

De sleutel tot het begrijpen van de eierbal is dat hij geen Scotch egg is. Er is hier geen worstvlees — de omhulling is dezelfde met gelatine gebonden ragout die voor een kroket wordt gebruikt, wat betekent dat de laag zacht en hartig is in plaats van dicht en vlezig. Dat maakt hem ook lastiger: een losse ragout glijdt van een glad ei in de frituur, dus het mengsel moet goed stijf zijn, de laag gelijkmatig, en het geheel goed gekoeld voor het erin gaat.

De eierbal is Groningen in één hap: ongekunsteld, gul, en stilletjes overtuigd dat hij niemands goedkeuring nodig heeft.

Eet hem op de lokale manier — heel uit de hand of gehalveerd op een bord, met een goede veeg mosterd en, als je het goed doet, een zacht wit bolletje om de kruimels op te vangen.