Spinaziestamppot

Spinaziestamppot arriveert wanneer de zware winterstamppotten hun welkom hebben verspeeld. Spinazie is een koeleseizoensgewas dat door het voorjaar heen groen opschiet in de Nederlandse moestuinen, en een stamppot erop gebouwd voelt lichter op het bord — frisser, sneller, minder een bolwerk tegen de kou dan een knipoog naar mildere dagen. Het vond een vaste plaats in de zuinige wederopbouwkeuken, waar een goedkoop overschot aan spinazie en een paar eieren een volle vleesloze maaltijd maakten.

Het waterprobleem

Er is eigenlijk maar één manier om aan dit gerecht te falen, en dat is water. Spinazie is bijna geheel vocht, en het geeft elke druppel vrij op het moment dat het hitte raakt. Slink het, pers het dan in een zeef tot het stopt met huilen en je het tot een strakke, donkere massa kunt hakken. Sla dat over en geen hoeveelheid extra aardappel redt je van een bleekgroene brij. Stamp de aardappel steviger dan je voor andere stamppotten zou doen, juist om het overgebleven vocht op te nemen.

Groen, maar nooit grauw

Nootmuskaat is de kruiding die spinazie Nederlands maakt. De twee zijn in deze keukens gepaard sinds de specerijschepen nootmuskaat voor het eerst gewoon maakten, en een goede rasp maakt een gewone groene stamppot geurig. Een beetje knoflook mee geslonken met de blaadjes is een moderne vrijheid die het goed staat.

Wring de spinazie droog en kruid hem dapper — timide nootmuskaat maakt een timide stamppot.

Garneer hem op de traditionele manier, met hardgekookte eieren in vieren in het oppervlak gezonken en, als de dag erom vraagt, een strooiing knapperig spek over het groen.