Hopjesvla

Hopjesvla smaakt naar een heel specifieke Nederlandse middag: sterke koffie, gebrande suiker, en de kleine bruine snoepjes die in Den Haag in een schaaltje bij de deur staan. Het is vla voor volwassenen — dezelfde koele, schenkbare vla, maar gekleurd tot het diepe bruin van getrokken thee en met de bitterzoete rand van een karamel die bijna te ver is genomen. Over een gewone vanillevla geschonken maakt het een van de beste tweekleurige toetjes van het land.

Een snoepje met de naam van een baron

Het hopje werd rond de eeuwwisseling van de negentiende eeuw in Den Haag geboren, en de Nederlandse zoetwarenwereld vertelt het verhaal sindsdien: een koffieminnende edelman, baron Hop, en een suikerbakker die zijn gewoonte ving in een harde toffee van koffie en gebrande karamel. Het snoepje werd een Haagse instelling, en de smaak breidde zich uit — naar likeuren, koekjes, en bovenal naar vla, waar de zuivel de gebrande rand verzacht tot iets dat je bij de kom eet. Hopjesvla is die smaak geschonken, het snoepje weer opgelost in de melk waar het uit kwam.

Karamel tot het randje

De enige veeleisende stap is de karamel, en het instinct om hem vroeg van het vuur te halen is precies dat wat je moet weerstaan. Een hopje wordt bepaald door zijn bijna-bitterheid — suiker gekookt tot een diep, rokerig amber, tot aan de lijn waar hij scherp zou worden. Neem hem tot daar en stop hem dan met hete koffie, die zowel de karamel oplost als de branding verdiept. Vanaf daar is het gewone vla maken: tempereer de dooiers, bind zachtjes, en stop terwijl het nog schenkt.

Het verschil tussen toffee en een hopje is één tint donkerder op de karamel — en de durf om daar te komen.

Serveer hem koud in kleine glazen, of gelaagd over vanillevla met een lepel slagroom, zodat elke hap van bittere koffie naar zoete vanille en terug loopt.