Saucijzenbroodje

Het saucijzenbroodje is het bladerdeegbroodje van de Nederlandse bakker: een rol gekruid gehakt gebakken in knapperig, botrig, veellagig deeg, geglazuurd tot een diepe glans en op zijn best als het warm genoeg is om je vingers aan te branden. Het ligt in elke bakkers- en supermarkttoonbank van het land, en het is een van de kleine, betrouwbare genoegens van een Nederlandse winkelstraat — het deeg dat breekt, het vlees hartig van nootmuskaat en peper.

Bladerdeeg deed zijn intrede in het repertoire van de Nederlandse bakker toen de verfijnde bakkunst zich door de achttiende eeuw verspreidde, toen suiker, techniek en het gedrukte kookboek de keukens van het land hervormden. De saucijs — een verse gekruide worst — was een oude Nederlandse vaste waarde; het vlees ervan in fijn deeg wikkelen maakte van een slagersproduct een bakkersproduct. Sindsdien is het een vaste waarde in de bakkerij, de bladerige tegenhanger van het Brabantse, in brood gewikkelde worstenbroodje.

Koud deeg, knapperige laagjes

Alles aan goed bladerdeeg komt neer op het koud en stevig houden van de boter tot het de oven in gaat. Werk snel, rol op een bebloemd oppervlak, wikkel de gekoelde worstjes en laat de gevormde broodjes in de koelkast rusten voor het bakken. In een hete oven verandert de koude boter in stoom en duwt de laagjes uit elkaar — het breken dat een saucijzenbroodje het eten waard maakt. Laat het deeg opwarmen en zacht worden, en het bakt plat en vettig in plaats daarvan.

Warm uit de oven hoort het deeg bij de eerste hap te versplinteren, wijkend voor een sappig, goed gekruid midden.

Kruiden en sluiten

De vulling is het vertrouwde half-om-half gehakt, gekruid met nootmuskaat, witte peper en een beetje kruidnagel en sappig gehouden met in melk geweekt paneermeel. Sluit de naden, bestrijk goed en snijd de bovenkanten in zodat stoom ontsnapt in plaats van het deeg open te barsten. Heet gebakken en warm gegeten heeft een saucijzenbroodje niets naast zich nodig — al kan een klodder mosterd nooit kwaad.