Wentelteefjes

Wentelteefjes zijn wat een zuinige keuken doet met het brood van gisteren: week de vermoeide plakken in gekruid ei en melk, bak ze goudbruin in boter, en overstrooi ze met kaneelsuiker tot ze naar een traktatie smaken in plaats van naar een redding. Het is de Nederlandse neef van de wentelteefjes en pain perdu, en net als die begon het als een manier om niets te verspillen.

Het gerecht is echt oud. Recepten voor brood geweekt in ei en gebakken duiken door heel middeleeuws Europa op, en Nederlandse versies zijn opgetekend vanaf de late middeleeuwen. Dat laat zien hoe universeel de drang was om oud brood te redden toen graan kostbaar was en er niets werd weggegooid. De naam, van wentelen, "omkeren", beschrijft simpelweg het draaien van de plak in de pan.

Oud brood, betere toast

De tegen-intuïtieve regel van wentelteefjes is dat verser slechter is. Droog, dagoud brood zuigt het eibad op en houdt toch stand als je het keert; vers brood raakt te snel verzadigd en zakt in tot een natte pasta. Een dikke plak licht oudbakken witbrood, na een minuut of twee in het bad, komt eruit tot in het midden geweekt maar toch stevig genoeg om knapperig te bakken.

De magie zit in het contrast: een licht knapperige, boterige korst die overgaat in een gekruide kern, zacht als pudding.

Kaneelsuiker, heet aangebracht

Bak de plakken in echte boter, die het oppervlak bruint en smaak draagt die olie niet kan geven, en bestrooi ze met kaneelsuiker op het moment dat ze uit de pan komen zodat het smelt en blijft kleven. Eet ze als ontbijt, als weekendlunch of als tussendoortje na school, met niets meer dan de suiker, of met een draad donkere stroop of een lepel appelmoes voor een zondagse versie.